Leivadi
Εγγραφή Συχνές Ερωτήσεις Λίστα Μελών Ημερολόγιο Casino Αναζήτηση Σημερινά Μηνύματα Σημείωσε τα forums ως διαβασμένα
Επιστροφή   InOut > Κύρια 'Αρθρα > Απόψεις
Find All Thanked Posts
Απάντηση στο θέμα
 
Εργαλεία Θεμάτων Αξιολόγηση: Αξιολόγηση θέματος: 2 Ψήφοι, 5,00 κατά μέσο όρο. Τρόποι εμφάνισης
Παλιά 29-10-09, 00:22   #1
maestro
Διαχειριστής



 
Το avatar του χρήστη maestro
 
Εγγραφή: 05-05-2009
Περιοχή: Ηράκλειο-Κρήτης
Ηλικία: 57
Μηνύματα: 15.520
Thanks: 3.084
Thanked 6.840 Times in 3.911 Posts
ΑΝΕΡΓΙΑ - Οι αιτίες που τη δημιουργούν και η λύση του προβλήματος

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία (ΕΣΥΕ), η ανεργία στην Ελλάδα τον Ιούλιο που μας πέρασε, εκτινάχθηκε στο 9,6% από 8,6% που ήταν τον περασμένο Ιούνιο και 7% που ήταν τον Ιούλιο του 2008.

Σε απόλυτους αριθμούς ο αριθμός των ανέργων έφθασε τους 476.707 άτομα, αυξημένος κατά 128.772 άτομα, σε σχέση με τον Ιούλιο του 2008 και 49.000 άτομα σε σχέση με το Ιούνιο του 2009.

Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  anergia.png Εμφανίσεις:  195 Μέγεθος:  150,7 KB 


Από τα ίδια στοιχεία προκύπτει ότι οι γυναίκες και οι νέοι πλήττονται περισσότερο αφού το ποσοστό των ανέργων γυναικών έφθασε στο 13,8%, (έναντι 6,6%στους άνδρες), ενώ στους νέους από 15 έως 24 ετών στο 23,9% και σε εκείνους από 25 έως 34 ετών στο 12,6%.

Να σημειώσουμε ότι η αστική στατιστική υπηρεσία δεν θεωρεί ανέργους όσους δεν είναι γραμμένοι στα μητρώα των ανέργων, όσους για πρώτη φορά εισέρχονται στην αγορά εργασίας, και όσους εργάστηκαν έστω και μία μόλις ώρα τη βδομάδα, στα πλαίσια των διαφόρων «ευέλικτων» μορφών απασχόλησης, με αποτέλεσμα τα επίσημα στοιχεία για την ανεργία να είναι εντελώς αναξιόπιστα.

Να προειδοποιήσουμε ακόμα ότι η κατάσταση αυτή σίγουρα θα χειροτερέψει το επόμενο διάστημα, ιδιαίτερα μετά τη λήξη της τουριστικής περιόδου που θα φέρει σε απόγνωση σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης.

Ποιες είναι οι αιτίες που “γεννούν” την ανεργία;

Η ανεργία είναι ιστορικό φαινόμενο, αυτό σημαίνει ότι κάνει την εμφάνιση της σε ένα συγκεκριμένο στάδιο της κοινωνικής εξέλιξης που αυτό δεν είναι άλλο από το καπιταλισμό ενώ δεν υπήρχε στα προηγούμενα εκμεταλλευτικά συστήματα. (Δουλοκτησία, Φεουδαρχία)

Η ανεργία είναι σύμφυτο φαινόμενο του καπιταλιστικού συστήματος. Επιφανειακά η ανεργία εμφανίζεται σαν αποτέλεσμα μιας δυσαναλογίας ανάμεσα στη ζήτηση και την προσφορά εργασίας, αλλά στην πραγματικότητα έχει βαθύτερα αίτια.

Για να καταλάβουμε όμως τις βαθύτερες αιτίες του προβλήματος της ανεργίας θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μια σειρά ζητήματα:

● Χαρακτηριστικό του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής σε σχέση με τους προηγούμενους είναι ο χωρισμός του άμεσου παραγωγού από τα μέσα παραγωγής, αφού δεν είναι ο ίδιος ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής. Το γεγονός αυτό μετατρέπει την ικανότητα προς εργασία δηλαδή την εργατική δύναμη σε εμπόρευμα.

● Βασικός νόμος του καπιταλιστικού νόμου παραγωγής είναι η συσσώρευση κεφαλαίου. Δηλαδή ο νόμος της μετατροπής της υπεραξίας σε καπιταλιστικό κέρδος. Αυτός σε κάθε ξεχωριστό κλάδο της οικονομίας έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση της Οργανικής Σύνθεσης του Κεφαλαίου, δηλαδή την αύξηση του μέρους του χρηματικού κεφαλαίου που δαπανάται σε σταθερό κεφάλαιο (μηχανές, κτίρια, πρώτες ύλες κ.λ.π.) σε σχέση με το μεταβλητό κεφάλαιο (μισθοί κ.λ.π)

Τα παραπάνω στοιχεία έχουν τα εξής αποτελέσματα:

● Η εργατική δύναμη σαν εμπόρευμα που είναι, σημαίνει ότι μπορεί να έχει την τύχη κάθε εμπορεύματος. Άρα μπορεί και να μένει απούλητη.

● Αφού αυξάνεται η Οργανική Σύνθεση του Κεφαλαίου, αυξάνεται η τάση η «νεκρή εργασία» δηλαδή η εργασία που είναι ενσωματωμένη στα μέσα παραγωγής (μηχανήματα, κτίρια κ.λ.π) να εκτοπίζει την «ζωντανή εργασία». Η επιζήτηση από τους καπιταλιστές της μέγιστης υπεραξίας αλλά και ο ανταγωνισμός μεταξύ τους, τους υποχρεώνει αντικειμενικά σε αυτή τη κατεύθυνση.

● Ο μηχανισμός της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής και συσσώρευσης προσαρμόζει διαρκώς τον αριθμό των εργατών, ΜΟΝΟ για τις ανάγκες αξιοποίησης τους από το κεφάλαιο.

● Εμφανίζεται πλεόνασμα της εργατικής δύναμης όχι σε σχέση με τις ανάγκες της παραγωγής αλλά σε σχέση με τις ανάγκες του κεφαλαίου.

● Η εντατικοποίηση της παραγωγής, η αύξηση του εργάσιμου χρόνου, η υπερβολική εργασία ενός μέρους της εργατικής τάξης έχει σαν αποτέλεσμα να αυξάνεται ο αριθμός της εφεδρείας της, ενώ αντίθετα η αυξημένη πίεση που η εφεδρεία ασκεί με το συναγωνισμό της με του ήδη απασχολούμενους εργάτες, τους υποχρεώνει να εργάζονται υπερβολικά.

● Η ανεργία είναι αποτέλεσμα αλλά και προϋπόθεση της καπιταλιστικής παραγωγής.

● Η ανεργία βρίσκεται στο πυρήνα της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου – εργασίας.

Ας δούμε τα παραπάνω με ένα παράδειγμα σε μια επιχείρηση:

Ο καπιταλιστής επιδιώκοντας το κέρδος που προέρχεται από την εκμετάλλευση της υπεραξίας «επενδύει» αξιοποιεί ένα μέρος του κεφαλαίου που προέρχεται από την υπεραξία για αγορά μηχανημάτων που θα του επιτρέπουν την αύξηση της παραγωγικότητας και τη μείωση του περίφημου «εργασιακού κόστους» τα μηχανήματα (νεκρή εργασία) έρχονται να αντικαταστήσουν εργάτες (ζωντανή εργασία).

Όμως υπεραξία που είναι η πηγή του κέρδους δεν παράγει η «νεκρή» αλλά η «ζωντανή» εργασία. Τα μηχανήματα, τα κτίρια, οι εγκαταστάσεις, οι πρώτες ύλες δεν παράγουν μόνα τους τίποτα. Η επιδίωξη λοιπόν του καπιταλιστή είναι με λιγότερους εργάτες με την αξιοποίηση των μηχανών να παράγεται η ίδια ή και περισσότερη υπεραξία. Αυτό σημαίνει πρακτικά ένταση της εκμετάλλευσης των εργατών που παραμένουν.

Ένα πληθυσμός εργατών λοιπόν μένει χωρίς δουλειά, για τον καπιταλιστή αυτός ο αριθμός θεωρείτε υπερπληθυσμός εργατών γιατί δεν είναι αναγκαίος όχι γενικά για τη παραγωγή αλλά για τις ανάγκες του καπιταλιστή, δηλαδή για την επιδίωξη του μέγιστου κέρδους. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι βασικός λόγος παράγοντας της ανεργίας αποτελεί αυτή ακριβώς η δυνατότητα «υπερβολικής εργασίας» ενός μέρους των εργατών.

Οι άνεργοι αποτελούν μια «εφεδρεία εργατικού δυναμικού» που η ύπαρξη του καθορίζεται απόλυτα από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής ενώ ταυτόχρονα ο ρόλος του σαν εφεδρεία «πιέζει» στην ένταση της εκμετάλλευσης των εργατών που συνεχίζουν να δουλεύουν.

Η ανεργία εμφανίζεται με τρεις μορφές:


● Η ρευστή μορφή της όπου ένα μέρος εργαζομένων όχι πάντα οι ίδιοι είναι πάντα άνεργοι.

● Η συγκαλυμμένη μορφή που αποτελείτε από ένα μέρος του πληθυσμού της υπαίθρου και των κατώτερων στρωμάτων της πόλης που βρίσκονται μόνιμα στο χείλος της χρεοκοπίας, και

● Η στάσιμη μορφή που αποτελείτε από ένα μόνιμο κομμάτι του πληθυσμού που ζει μόνιμα από ευκαιριακές δουλειές και γενικά το εξαθλιωμένο κομμάτι της εργατικής τάξης.

Τι λένε οι αστοί οικονομολόγοι για την ανεργία;

Είναι λογικό οι αστοί οικονομολόγοι να μην θέλουν και να μην μπορούν να δουν πίσω από το πρόβλημα της ανεργίας το ζήτημα των σχέσεων παραγωγής, το ζήτημα της καπιταλιστικής ιδιοποίησης. Έτσι επί της ουσίας “εφευρίσκουν” ερμηνείες για το πρόβλημα της ανεργίας.

Μια τέτοια ερμηνεία είναι η λεγόμενη θεωρία του κοινωνικού αποκλεισμού ή της κοινωνίας των 2/3. Σύμφωνα με αυτήν υπάρχει μια τάση στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες τα 2/3 του πληθυσμού να ευημερούν ενώ το υπόλοιπο 1/3 δεν έχει πιθανότητα για εργασία.

Αυτή η άποψη είναι αντανάκλαση της μεγάλης στάσιμης μορφής της ανεργίας που άρχισε να εμφανίζεται στις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες τις δεκαετίες ΄80 και 90 σαν αποτέλεσμα της βαθειάς κρίσης σε ολόκληρους βιομηχανικούς κλάδους. Αυτή η θεωρία ουσιαστικά αγνοεί τις άλλες 2 μορφές της ανεργίας (ρευστή και συγκαλυμμένη) καθώς επίσης και το ρόλο που παίζει η ανεργία στην ένταση της εκμετάλλευσης του εργαζόμενου πληθυσμού.

Αυτή η θεωρία αξιοποιείτε ώστε να αποσπαστεί η συναίνεση των εργαζομένων στη προώθηση μια σειρά αναδιαρθρώσεων στις εργασιακές σχέσεις με επιχειρήματα την αλληλεγγύη για να δημιουργηθούν ευκαιρίες για τους κοινωνικά αδικημένους, να μοιραστεί η φτώχια και η ανεργία όπως η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, το μοίρασμα μιας θέσης στα δύο με μισό μισθό, μισή ασφάλεια κ.λ.π., θεωρώντας τους εργαζόμενους συνυπεύθυνους για αυτό το πρόβλημα.

Μια άλλη θεωρία είναι αυτή που λέει ότι η ανεργία είναι φυσικό φαινόμενο που συνοδεύει την ανάπτυξη της τεχνολογίας και των παραγωγικών δυνάμεων.

Αυτή η θεωρία στηρίζεται στο πραγματικό γεγονός ότι η είσοδος νέων τεχνολογιών στους παραγωγικούς κλάδους συνοδεύεται από μαζικές απολύσεις εργαζομένων. Επί της ουσίας μετατοπίζεται η ευθύνη της ανεργίας στα μέσα παραγωγής. Αποκρύπτετε δηλαδή το γεγονός ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων θα μπορούσε να μειώσει τον χρόνο εργασίας ανά εργαζόμενο, έτσι ώστε και πλήρης απασχόληση να υπάρχει, και αύξηση των θέσεων εργασίας, και αύξηση του παραγόμενου πλούτου που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί προς όφελος των εργαζομένων, την αύξηση του ελεύθερου χρόνου κ.λ.π.

Το πρόβλημα είναι η καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής που βάζει τις νέες τεχνολογίες στην υπηρεσία της αύξησης του καπιταλιστικού κέρδους και όχι στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης.

Μια τρίτη θεωρία είναι αυτή της «διαρθρωτικής ανεργίας» σύμφωνα με την οποία υπάρχει μείωση των εργαζομένων σε «παλιούς» τομείς της οικονομίας που είτε βρίσκονται σε κρίση και εργοστάσια κλείνουν είτε εκσυγχρονίζονται. Παράλληλα λένε ότι υπάρχει ανάπτυξη νέων κλάδων η οποία διαμορφώνει πάντα τις προϋποθέσεις για να απορροφηθούν οι άνεργοι των «παλιών» κλάδων αρκεί να επανεκπαιδευτούν.

Αυτή η αντίληψη θεωρεί ότι η ανεργία είναι κλαδικό φαινόμενο, ότι είναι ζήτημα εκπαίδευσης και κατά συνέπεια είναι ευθύνη του εργαζόμενου να αλλάξει επάγγελμα να επανεκπαιδευτεί κ.λ.π. και να βρει δουλειά. Μάταια όμως.

Ποια είναι η λύση στο πρόβλημα;

Λύση στο πρόβλημα της ανεργίας μπορεί να δοθεί μόνο με την κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στη παραγωγή.

ΜΟΝΟ η σοσιαλιστική οικονομία είναι αυτή που αξιοποιεί το εργατικό δυναμικό της χώρας σχεδιασμένα, σε πανεθνικό επίπεδο, με στόχο όχι το καπιταλιστικό κέρδος, αλλά την παραγωγή για την ικανοποίηση των διαρκώς διευρυνόμενων αναγκών της κοινωνίας.

Η τεχνολογία δεν αξιοποιείτε σαν μέσω εκμετάλλευσης αλλά σαν εργαλείο βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων. Π.χ. τη δεκαετία του ΄30 η Σοβιετική Ένωση κατάφερε να μηδενίσει την ανεργία την ίδια περίοδο που οι οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού – το περίφημο κραχ – «έφτιαχνε» στρατιές ανέργων στις καπιταλιστικές χώρες.

Σήμερα το ταξικό εργατικό κίνημα προβάλλει μια σειρά διεκδικήσεις για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά καθώς και μια σειρά μέτρων για την υπεράσπιση των ανέργων όπως:

● Πλήρη - σταθερή εργασία για όλους. Κατάργηση των ελαστικών μορφών απασχόλησης.

● Μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου, μονιμοποίηση των συμβασιούχων.

● Συνταξιοδότηση στα 60 χρόνια για τους άνδρες και τα 55 για τις γυναίκες. 55 και 50 χρόνια αντίστοιχα για τα Βαρέα - Ανθυγιεινά επαγγέλματα.

● Κατώτερος μισθός 1.400 Ευρώ, κατώτερη σύνταξη στο 80% του μισθού.

● 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο για όλους και 6ωρο - 5ήμερο - 30ωρο για τα Βαρέα - Ανθυγιεινά.

● Αύξηση του επιδόματος της ανεργίας στο 80% του κατώτερου μισθού για όλη τη διάρκεια της ανεργίας.

● Υπολογισμός του χρόνου ανεργίας στο συντάξιμο χρόνο.

● Επιδότηση των νέων ανέργων χωρίς καμία προϋπόθεση.

● Επέκταση της υπαλληλικής αποζημίωσης σε όλους τους απολυμένους.

● Πάγωμα των δανείων των ανέργων για όσο διάστημα είναι άνεργοι.

● Μηνιαία κρατική επιδότηση για τις οικογένειες που σπουδάζουν παιδιά.

● Επιχορήγηση ενοικίου, θέρμανσης κ.λ.π.

● Διάθεση δωρεάν κρατικών βρεφονηπιακών σταθμών.

● Ειδικά μέτρα προστασίας των άνεργων γυναικών, των νέων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες.

Στόχος αυτών των αιτημάτων είναι η αντίσταση στην προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και παράλληλα τη διεκδίκηση των σύγχρονων δικαιωμάτων και αναγκών της εργατικής τάξης με βάση τις αντικειμενικές δυνατότητες που διαμορφώνει η καπιταλιστική ανάπτυξη στην Ελλάδα.

Για την εκπλήρωση τους μπαίνουν εμπόδιο οι πολιτικές των κομμάτων της αστικής τάξης (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) και οι ξεπουλημένες ηγεσίες του εργοδοτικού και ρεφορμιστικού συνδικαλισμού, που υπερασπίζουν και προσπαθούν να διαιωνίσουν την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Κατά συνέπεια αυτοί οι στόχοι πάλης δεν αποσκοπούν μόνο στο να βελτιώσουν προσωρινά και άμεσα τη ζωή των εργαζομένων, αλλά στο να βοηθήσουν ώστε να στραφεί ο αγώνας της εργατικής τάξης στην επίλυση του βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού. την αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού.

Κάθε αίτημα ή διεκδίκηση έξω από αυτή τη γραμμή, στην ουσία, συμβάλλει στην διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος.

Πηγή:Πατρίς-
Του Δημ. Σουλιωτάκη
__________________

Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.
maestro is offline   Απάντηση με παράθεση Share on facebook
Απάντηση στο θέμα


Συνδεδεμένοι χρήστες που διαβάζουν αυτό το θέμα: 1 (0 μέλη και 1 επισκέπτες)
 
Members who have read this thread : 9
2012, Andrew19, geo1234, jojefb, maestro, RedGreek, TIGERR
Εργαλεία Θεμάτων
Τρόποι εμφάνισης Αξιολογήστε αυτό το θέμα
Αξιολογήστε αυτό το θέμα:

Δικαιώματα - Επιλογές
Δεν Μπορείτε να δημοσιεύσετε νέα θέματα
Δεν Μπορείτε να απαντήσετε
Δεν Μπορείτε να ανεβάσετε συνημμένα αρχεία
Δεν Μπορείτε να επεξεργαστείτε τα μηνύματα σας

vB code είναι σε λειτουργία
Τα Smilies είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας HTML είναι σε λειτουργία
Forum Jump


Inout.gr is Poolandered
Forum engine powered by : vBulletin Version 3.6.8
Copyright ©2000 - 2014, Jelsoft Enterprises Ltd.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι των διαχειριστών ή συντονιστών της σελίδας(εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν είναι υπεύθυνοι για αυτές.
Η αναδημοσίευση άρθρων και δημοσιεύσεων που υπάρχουν στην σελίδα είναι ελεύθερη, αρκεί να αναφέρεται ως πηγή το InOut.gr - Η ελευθερία στην πληροφόρηση στο διαδίκτυο είναι ο πρωταρχικός μας στόχος.