Leivadi
Εγγραφή Συχνές Ερωτήσεις Λίστα Μελών Ημερολόγιο Casino Αναζήτηση Σημερινά Μηνύματα Σημείωσε τα forums ως διαβασμένα
Αληθινές Ιστορίες Μόνο πραγματικές προσωπικές ιστορίες

Επιστροφή   InOut > Κύρια 'Αρθρα > Αληθινές Ιστορίες
Find All Thanked Posts
Απάντηση στο θέμα
 
Εργαλεία Θεμάτων Αξιολόγηση Θέματος Τρόποι εμφάνισης
Παλιά 13-11-07, 00:17   #1
texasasl
Υπεύθυνος Σελίδας




 
Το avatar του χρήστη texasasl
 
Εγγραφή: 21-01-2005
Περιοχή: Aθηνα
Ηλικία: 66
Μηνύματα: 41.126
Thanks: 2.120
Thanked 17.734 Times in 8.659 Posts
Αληθινές Ιστορίες - Το Σημάδι στο Δάσος

Όταν ξεχνιούνται ...οι ξεχασμένοι.....
Ήταν μία όμορφη μέρα γύρω στον Απρίλη, Ανοίξη λες και να πάμε καμία βόλτα δίπλα στο βουνό.
Το σπίτι δεν απείχε πολύ από την αρχή του δάσους, αν και ήταν μέσα στην πόλη. Ένας ασφαλτενιος δρόμος χώριζε την πόρτα τους από τα πρώτα πεύκα.

Ξεκίνησαν οι δυό τους, μ’ένα σακίδιο φορτωμένο με νερό και δυό σάντουιτς, είχαν σκοπό να περιδιαβουν μέχρι την δύση, ήταν αργά το πρωί, κι ο ήλιος έλαμπε πάνω από τις κορυφές των δέντρων.

Άρχισαν ν’ ανεβαίνουν το χωμάτινο δρόμο που ένωνε την πόλη με το δάσος. Ένας δρόμος βάτος, χιλιοπερπατημενος, περιστοιχισμένος από μικρά πολύχρωμα λουλουδάκια που μόλις βγει από τον βαρύ χειμωνιάτικο ύπνο τους και χασμουριουνταν νυσταλέα.

Σε λίγα λεπτά, ο ήχος της πόλης άρχισε να εξασθένει, και μία καρδερίνα βγήκε με μία άρια να αναγγείλει το μουσικό έργο “τα πούλια ζουν τραγουδωντας”.

Την βόλτα τους εμπλούτισαν διάφοροι μικροί θυσαυροι, εδώ κι εκεί, και κάποιοι κάτοικοι του δάσους. Μία μικρή χελώνα που προσπαθούσε να περάσει την μεγάλη “λεωφόρο - ζώνη πυρασφαλειας”, ένας σκατζοχοιρος που έχωνε τη μουσούδα του μέσα σε μία χωμάτινη τρύπα, ένας χαζοχαρούμενος σκύλος που κυνηγούσε μικρές κίτρινες πεταλούδες. Που και που, μπορούσες να δεις και δείγματα πολιτισμού: Πλαστικά ποτηράκια και μπουκάλια σε μία γωνιά, δείγμα τρελλου γλεντιού μίας ζέστης νύχτας. Χαρτομαντηλα και πλαστικά μικρά “σκουφακια”, δείγμα αμαρτωλών περιπτύξεων κάποιου πυρωμένου βραδιού…

Το δάσος δεν ήταν καθόλου ήσυχο, όλα ετοιμάζονταν για τα καλοκαιρινά τους πανηγύρια.
Είχαν φτάσει πια στην κορυφή, και χάζευαν από ένα ξέφωτο την πόλη που λυσομανουσε σε αγχωτικούς ρυθμούς κάτω από τα πόδια τους, τη θάλασσα που απλωνόταν πέρα κι από κει που έφτανε το μάτι τους, λες κι έμπαινε κάτω από τις κορυφές του Ολύμπου που φαινόταν αχνά στον ορίζοντα.

“Παμε από την άλλη μερια” της είπε, “θέλω να σου δείξω κάτι περίεργο που είδα τις προάλλες που ήρθα μόνος, κάτι συμβαίνει στα δέντρα…“

( Ήταν άνθρωπος της φύσης. Αγαπούσε τα φυτά και τους μίλαγε, κι εκείνα τον άκουγαν, κάθε μικρό πράσινο πλάσμα ανταποκρινόταν στο άγγιγμά του και άνθιζε για να του δείξει την αγάπη του.
Τον χάζευε συχνά καθώς εκείνος σκάλιζε και πότιζε τον μικρό τους κήπο, στεναχωριόταν τόσο πολύ που είχε αναγκαστεί ν’ αφήσει τον καταπράσινο τόπο του και να ‘ρθει στην πόλη αναζητώντας μία καλύτερη ζωή… )


Ακολούθησαν το μονοπάτι που οδηγούσε στην δυτική πλευρά του δάσους, όχι πολύ βαθιά στην καρδία του, περίπου κοντά στα όρια του με τον φράχτη που το χώριζε από την πόλη.

Καθώς πήγαιναν πιο κοντά, παρατήρησε κι εκείνη πως τα δέντρα δεν ήταν καλά. Ήταν κίτρινα και ασθενικά, κι όσο πλησίαζαν γίνονταν πιο γέρικα, πιο κουρασμένα, για να φτάσουν περίπου στο κέντρο αυτού του άρρωστου κυκλού όπου ήταν πια τελείως νεκρά.

“Μα τι συμβαίνει? Γιατί είναι τα καημένα έτσι?” Τον ρώτησε χαζεύοντας γύρω, για να διαπιστώσει πως ούτε στο έδαφος υπήρχε κάτι ζωντανό, μόνο νεκρές ξέρες πευκοβελόνες και πέτρες…

“Δεν ξερω” της είπε “μα φαίνεται πως όλα ξεκινάνε από μία πηγή που ανοίγει σιγά σιγά σε ένα κύκλο, και βρίσκεται κάπου εκεί κατω” της έδειξε ένα βράχο στην πλάγια, δίπλα από μία συστάδα κυπαρισιων, τα μοναδικά πράσινα φυτά που στέκονταν αγέρωχα ψηλά, ανάμεσα στα νεκρά πεύκα.

“Περιεργο…δεν ήξερα πως είχε και κυπαρισια εδώ μέσα!” είπε έκπληκτη και τον παρακίνησε “έλα, πάμε από κοντά, δεν είναι δύσκολη η καταρριχηση, θέλω να φτάσω κοντα”

Κατέβηκαν με ευκολία - δεν ήταν δα και κανένα άγριο βουνό - και βρέθηκαν στο βράχο που είχαν δει από ψηλά.
Ήταν περίεργα λείος και στρόγγυλος, σαν μία μικρή πλατεία μέσα στο δάσος. Το πιο περίεργο όμως ήταν πως στη μέση του είχε ένα μαύρο - γκρι κύκλο από καμμενα ξύλα, περιστοιχισμένο από πέτρες, απομεινάρια μίας μεγάλης πυράς ίσως όχι πολύ καιρό πριν.

Πήγε πιο κοντά και παρατήρησε τα αποκαΐδια όσο εκείνος εξέταζε τα φυτά γύρω από τον βράχο.
“Τρεξε, τρέξε!!!” του φώναξε, “έλα να δεις κάτι ανατριχιαστικό!!!“
“Κοιτα, ένα κοκκαλο μέσα στο κέντρο της πυράς, βλέπεις? είναι ανθρωπινό!!!” είπε με τρόμο.
“Ελα τώρα…..” την αποπήρε “όλο φαντασίες φτιάχνεις στο μυαλό σου, τι ανθρώπινο και βλακείες, πολλά θριλλερ βλέπεις. Απλά κάποιος έκανε ένα μεγάλο φαγοπότι εδώ περα” είπε, και γύρισε πίσω στην προηγούμενη ασχολία του.

Εκείνη επέμεινε “μα…κοίτα λίγο καλύτερα, είναι λεπτό, μεγάλο και έχει επιγονατίδα, δεν θυμάσαι στο σχολείο τον σκελετό που κάναμε ανθρωπολογία? Μοιάζει απίστευτα, είναι μία ανθρωπινή κνήμη!!!“

“Σταματα πια, όλο υπερφυσικές βλακείες και μυστήρια φανταζεσαι” της φώναξε χωρίς καν να την κοιτάξει.

( Από μικρή την τραβαγαν τα μυστήρια, και ιδιαίτερα τα υπερφυσικά, δεν σταματούσε να διαβάζει ανάλογα βιβλία και να παρατήρει τον χώρο γύρω της σαν να υπήρχε πάντα κάτι που το αισθανόταν αλλά δεν το έβλεπε. Θεωρούσε τον εαυτό της “αλαφροϊσκιωτο” μία και διαρκώς αντιλαμβανόταν πράγματα που οι υπόλοιποι επέμεναν πως ήταν της φαντασίας της. Μα εκείνη ήξερε πως ήταν αληθινά, και δεν την πείραζε που δεν την πίστευαν, είχε κάνει μυστική συνομωσία ανάμεσα σε κείνη και στον άϋλο κόσμο. Μέσα στις αναζητήσεις της όμως διάβαζε κι αλλά βιβλία, με αποτέλεσμα κανένα θέμα να μη την αφήνει αδιάφορη, κι όταν κάτι πίστευε πως ήταν σωστό, επέμενε για να το αποδείξει.)

“Σε παρακαλώ, πίστεψε με, αυτό είναι σοβαρό, δεν σου κάνω πλακα” του είπε προσπαθώντας να τον βάλει στην αναζήτηση του μυστηρίου.
Εκείνος έκανε πως δεν την άκουσε και συνέχισε να εξετάζει τα φυτά γύρω γύρω.

Στράβωσε την μύτη της και σταμάτησε πια να παρακαλάει. Ήξερε πως αν επέμενε κι άλλο, θα λάμβανε προσβολές και περιπαιγμους, ίσως και να άνοιγε κάποιος καυγας. Έσκυψε και ανακάτεψε με ένα μισοκαμενο κλαδί τα σβησμένα κάρβουνα, αποφεύγοντας να αγγίξει το κοκκαλο ακόμα και με το ξύλο.

Ασχολήθηκε λίγη ώρα με το ανακατεμα αυτό, κι όσο περνούσε η ώρα τόσο πιο άβολα αισθανόταν, κάτι υπήρχε στον αέρα. Παρ’ όλα αυτά δεν έδωσε σημασία, σκεφτόταν “πάλι φαντασίες φτιάχνω, ίσως έχει δίκιο, δεν είναι όλα μυστήρια στη ζωή, μόνο στις ταινίες…”

Τις σκέψεις τις διέκοψε η φωνή του…Ακούστηκε περισσότερο αποσβολωμμενος, παρά τρομαγμένος…”…έχεις δίκιο…“
Πετάχτηκε πάνω με εκπλήξη και βαθιά λαχτάρα πως δεν είχε ακούσει λάθος “Τι???”
“Εχεις δίκιο, είναι ανθρωπινο” της είπε και ξεροκατάπιε με φόβο, κοιταζωντας ένα σημείο πίσω από τρία κυπαρισια στημένα τόσο πυκνά που την εμπόδιζαν να το δει από κει που ήταν.

Έτρεξε κοντά του και πάγωσε.
Ήταν μία μεταλικη οστεοθήκη, παλιά και σκουριασμένη, με χριστιανικά σύμβολα πάνω της και μία παραβιασμένη κλειδαριά. Από τη μισάνοιχτη πορτούλα φαίνονταν τα λείψανα του ανθρώπου που φιλοξενουταν ποιός ξέρει για πόσες δεκαετίες εκεί…

Το μυαλό της άρχισε να δουλεύει γρήγορα “Χμ…Γουατσον, (είπε αστειευόμενη προσπαθώντας άστοχα να διαλύσει το φόβο που και οι δυό αισθάνονταν) για να υπάρχει εδώ οστεοφυλάκιο δεν είναι τυχαίο, δεν τα βάζουν όπου να ‘ναι, κάπου εδώ γύρω υπάρχει νεκροταφείο…“

Ως συνήθως χάθηκε στις σκέψεις τις, ενώ εκείνος, πιο γρηγορος στις πράξεις, είχε απομακρυνθεί λιγάκι και είχε ανακαλύψει αυτό που εκείνη φανταζόταν.

“Ελα να δεις” της φώναξε, κι εκείνη έτρεξε κοντά του, ακόμα πιο κάτω στην πλάγια, αυτό που είδαν ξεπερνούσε και την πιο ζωηρή τους φαντασία.
Μία συμβολή δυό πλαγιών, μία χαράδρα βαθιά, φιλοξενούσε στην αγκαλιά της ένα παλιό νεκροταφείο, με τάφους παλιούς, ξεχασμένους, με περίτεχνα μα σκουριασμένα κικγλιδωματα και πέτρινους σταυρούς, κάποιους από αυτούς κομματιασμένους.

Οι πλάκες των ταφών δεν φαίνονταν πια, μία πυκνή βλαστήση από κισσούς έπνιγε τα πάντα, ίσως γι αυτό δεν το είχε παρατηρήσει κανείς ως τώρα.
Ήταν διαβολικά ανατριχιαστικό να παρατηρείς την χαράδρα με τους κρυμμένους από πράσινο τάφους κάτω από τα νέκρα πεύκα, και μόνο με μία προσεχτική παρατήρηση έβλεπες τα κάγκελα και τους σταυρούς.

Αλλά δεν ήταν αυτή καθεαυτη η θέα του νεκροταφείου που τους έκανε να παγώσει το αίμα στις φλέβες τους….
Ήταν τα κόκκινα πανιά…

3-4 από τους τάφους, ήταν καλυμενοι με κατακόκκινα πανιά, προσεχτικά επιλεγμένοι σε θέσεις τέτοιες ώστε να σχηματίζουν κάποιο γεωμετρικό σχήμα. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τι σχήμα, μία και ακόμα κάποια πανιά κοιτωνταν στο χώμα, δείγμα πως κάποιος αέρας τα είχε πάρει από τη θέση τους.

Έμειναν να κοιτούν με έκπληξη, με δέος…
Ούτε μία σκέψη δεν περνούσε από το μυαλό, είχε σταματήσει ο χρόνος…

Γύρισαν ο ένας στον άλλον και κοιτάχτηκαν με τρόμο.
Δεν είπαν κουβέντα. Οι ματιές τους συννενοηθηκαν σε μυστική απόφαση και άρχισαν να τρέχουν πανικόβλητοι.

Έτρεχαν γρήγορα, κατέβηκαν το βουνό μονομιάς και μόνο όταν έφτασαν πια στην γνώστη άσφαλτο σταμάτησαν για να βρουν πάλι την ανάσα τους.

Κοίταξαν πίσω.

Από που είχαν κατέβει? Που βρισκόταν το νεκροταφείο?

Μόνο μία γενική ιδέα προσανατολισμού μπορούσαν να έχουν, δεν φαινόταν τίποτα πια και δεν είχαν παρατηρήσει τη διαδρομή που ακολούθησαν κατεβαίνοντας.

Γύρισαν σπίτι σιωπηλοί. Δεν συζήτησαν πότε γι ‘αυτό που είχαν δει.
Και δεν ξαναπήγαν πια στο δάσος.
---------------------------------------
posted by: Foulianna
---------------------------------------
Συνημμένα Thumbnails
Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  woods.jpg Εμφανίσεις:  148 Μέγεθος:  24,5 KB  
__________________
Η Ευρώπη εκβιάζει..
Οι υπουργοί κωφεύουν..Οι πολιτικοί πάνε διακοπές....Οι συνδικαλιστάδες εκβιάζουν...
Οι ανεγκέφαλοι απαιτούν...Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι στενάζουν στην ανεργία....Οι δημόσιοι υπάλληλοι απλά υφίστανται κάποια μέτρα...
Το μάρμαρο πληρώνουν συνταξιούχοι και μισθωτοί.... Ως ΠΟΤΕ ;;;;
texasasl is offline   Απάντηση με παράθεση Share on facebook
Απάντηση στο θέμα


Συνδεδεμένοι χρήστες που διαβάζουν αυτό το θέμα: 1 (0 μέλη και 1 επισκέπτες)
 
Members who have read this thread : 13
Archangel, chris deveros, elina, evan84, ghatzi1, Gotti, kyrAndreas, nnikolas, ploutarxaki, rodosmm
Εργαλεία Θεμάτων
Τρόποι εμφάνισης Αξιολογήστε αυτό το θέμα
Αξιολογήστε αυτό το θέμα:

Δικαιώματα - Επιλογές
Δεν Μπορείτε να δημοσιεύσετε νέα θέματα
Δεν Μπορείτε να απαντήσετε
Δεν Μπορείτε να ανεβάσετε συνημμένα αρχεία
Δεν Μπορείτε να επεξεργαστείτε τα μηνύματα σας

vB code είναι σε λειτουργία
Τα Smilies είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας
Forum Jump


Inout.gr is Poolandered
Forum engine powered by : vBulletin Version 3.6.8
Copyright ©2000 - 2014, Jelsoft Enterprises Ltd.
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι των διαχειριστών ή συντονιστών της σελίδας(εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν είναι υπεύθυνοι για αυτές.
Η αναδημοσίευση άρθρων και δημοσιεύσεων που υπάρχουν στην σελίδα είναι ελεύθερη, αρκεί να αναφέρεται ως πηγή το InOut.gr - Η ελευθερία στην πληροφόρηση στο διαδίκτυο είναι ο πρωταρχικός μας στόχος.