PDA

Επιστροφή στο Forum : Βλαντιμίρ Μαγιακόβσκη


nastia
11-09-09, 11:31
http://bp1.blogger.com/_GTMA-WMeuFU/RzeMqtr2GdI/AAAAAAAAAKI/nW_OGS34wcU/s400/mayakovsky.jpg

EΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ

Τη πρώτη νύχτα πλησιάζουνε
και κλέβουν ένα λουλούδι
από τον κήπο μας
και δε λέμε τίποτα.

Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον
περπατούνε στα λουλούδια,
σκοτώνουν το σκυλί μας
και δε λέμε τίποτα.

Ώσπου μια μέρα
-τη πιο διάφανη απ' όλες-
μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας
ληστεύουν το φεγγάρι μας
γιατί ξέρουνε το φόβο μας
που πνίγει τη φωνή στο λαιμό μας.

Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα
πλέον δε μπορούμε να πούμε τίποτα

(Από τον ιστότοπο: ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ)



ΥΠΑΛΛΗΛΑΡΑ

Εμφανίστηκαν
νέοι
Καλοαναθρεμμένοι άνθρωποι –
του ΜΟΠΡ
σήματα χρυσά
Του στολίζουν το στήθος.
Κομματικό κουνούπι
από το ΜΚΚ
δεν θ’ αγγίξει
Του παλικαριού
τη μύτη:
Έγκαιρα
είναι γραμμένη
άλλη γραμμή
συνδικαλιστική
και κομματική
και άλλη συνδρομή.

Τίμιος είναι,
σαν τίμιο βόδι.
Στη θέση
τη δική του
ρίζωσε
και τίποτα
δε βλέπει
πέρα
Απ’ τη δική του μύτη.
Τον κομμουνισμό
τον έμαθε απ’ το βιβλίο.
παπαγαλίζοντας κάθε «ισμό»,
αυτός
τέλειωσε για πάντα
με τις σκέψεις
για τον κομμουνισμό!

Γιατί να κοιτάξει παραπέρα;!
Την εγκύκλιο
θα καθίσει
να περιμένει.
-Εμείς, λοιπόν,
δε χρειάζεται
να σκεφτούμε,
‘όταν
σκέφτονται οι ηγέτες.
Των μικροεργασιών
τις παρωπίδες
τις φόρεσε
στα δυό του
μάτια,
για να δουλεύει
πιο καλά,
ήσυχα
και στενοκέφαλα.

Ημέρα – σταθμός
σπατάλης και κολακείας,
ημέρα,
με πεδίο για τους γλείφτες, -
αυτό
είναι γι’ αυτόν
ο πιο καλός
σοσιαλισμός.
Της κομμούνας
το δρόμο
δεν θα περάσεις
μ’ αυτό το ψωράλογο,
λες κι έχει γίνει
ειδικά
για υπαλληλικές δουλίτσες.

Λάμπουν
τα σήματα τα χρυσά,
περήφανα,
φουσκώνουν
τα στήθη,
κυκλοφορούν
σιωπηλά
οι νέοι
προσαρμοσμένοι άνθρωποι.
Στα κούτσουρα
Ρίχνουν άγκυρα
εκεί
που τα νερά είναι ήρεμα…
Και τον τοίχο
διακοσμούν
ο Καρλ κι ο Μαρλ και τα γενάκια.
Κι εμείς παιδευόμαστε μην ξέροντας,
τι να την κάνουμε
την τιμιότητά τους:
Κομσομόλε,
που ζεις
σ’ αυτή την ηλικία,
το οχτωβριάτικο
όζο
ανασαίνοντας,
να θυμάσαι,
πώς κάθε μέρα –
είναι σταθμός,
για του στόχου
το δρόμο
καθώς προχωράς.

Δεν είναι δικοί μας –
αυτοί
που στα πισινά του χρόνου
κόλλησαν
τα κεφάλια τους
σαν σε μέλι,
να είσαι κομμουνιστής –
σημαίνει ν’ αποτολμάς,
να σκέφτεσαι,
να θέλεις,
να μπορείς.
Σε μας
ακόμα
Εδέμ και Παράδεισος δεν είναι –
η μικροαστική
αράχνη η μουχλιασμένη.
Δουλεύοντας,
τα μικροπράγματα να συγκρίνεις,
με τον τεράστιο
στόχο που έχουμε βάλει.

(μτφ. Χρήστος Τρικαλινός
Από τον ιστότοπο: Πολιτικό Καφενείο)


http://pontosandaristera.files.wordpress.com/2007/04/mayakofskys-sketch-for-the-priest-in-mystery-boufe.jpg (http://pontosandaristera.files.wordpress.com/2007/04/mayakofskys-sketch-for-the-priest-in-mystery-boufe.jpg)

σκίτσο του Μαγιακόφσκι
.................................................. ..............................

Σε όλους

Για το θάνατό μου μην κατηγορήσετε κανένα
και παρακαλώ να λείψουν τα κουτσομπολιά.
Το απεχθανόταν αυτό φοβερά ο μακαρίτης.
Μητέρα, αδελφές και σύντροφοι, συγχωρέστε με- αυτός δεν είναι τρόπος-
(δεν τον συμβουλεύω σε άλλους)
μα δεν έχω διέξοδο. Λίλια αγάπαμε.
Συντρόφισσα κυβέρνηση, η οικογένειά μου είναι
η Λίλια Μπρικ, η μητέρα, οι αδελφές και η
Βερόνικα Βιτόλοτοβα Πολόνσκαγια.
Αν τους εξασφαλίσεις μια υποφερτή ζωή,ευχαριστώ.
Τ’ αρχινισμένα ποιήματα δώστε τα στους Μπρικ.
Αυτοί θα τα ξεδιαλύνουν.
“Το επεισόδιο θεωρείται λήξαν” καθώς λεν
και εμείς ας πούμε
τη βάρκα του έρωτα
τη συνέτριψε η ζωή.
Είμαστε πάτσι τώρα οι δυό μας
και δεν έχει νόημα να καταγραφούνε
κάθε αμοιβαίος πόνος, συμφορά και προσβολή.
Να ‘στε καλά.
Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι


Υστερόγραφο 12.IV.30

Σύντροφοι της ΡΑΠΠ. Μη με θεωρήσετε λιγόψυχο.
Σοβαρά, τίποτα δεν μπορεί να γίνει.
Γειά σας.
Πέστε του Γιερμίλοφ, λυπάμαι που έβγαλα το σύνθημα,
έπρεπε να συνεχίσω τον καυγά ως το τέλος.
Β.Μ.
Στο τραπέζι μου είναι 2.000 ρούβλια - δώστε τα
στην Εφορία.
Τα υπόλοιπα πάρτε τα απ’ τις Κρατικές Εκδόσεις.
Β.Μ.


Ο «Ρωσικός Σύνδεσμος Προλεταρίων Συγγραφέων» στη νέα «μετοίκιση» του μεγάλου ποιητή της Σοβιετικής Επανάστασης αυτό που αμήχανα μπόρεσε να ψελλίσει ήταν πως «δεν έχει καμιά σχέση». Οι κομματικοί εξουσιαστές απέδωσαν την αυτοκτονία σε λόγους προσωπικούς («ερωτική απογοήτευση»). Ο σοβιετικός τύπος επιτέθηκε χαρακτηρίζοντάς τον ποιητή «Φορμαλιστή», «Συνοδοιπόρο» και όχι «Καλλιτέχνη του Λαού». Η Λίλια Μπρικ γράφει στο Στάλιν ζητώντας του την αποκατάσταση του Μαγιακόβσκη. Ο Στάλιν ανταποκρινόμενος τον αποκαλεί «καλύτερο και πιο ταλαντούχο ποιητή της σοβιετικής μας εποχής». Αυτό είναι ο «δεύτερος θάνατος του Μαγιακόβσκη» θα πεί ο φίλος του Μπόρις Πάστερνακ. Ιδρύματα, δρόμοι και πλατείες παίρνουν το όνομα του. «Πετρωμένος» πια ο ποιητής μπορεί να σωπαίνει...


Ο υπεραισιόδοξος φουτουρισμός του Μαγιακόβσκη απαίτησε από νωρίς την αυτο-πυρπόληση του ποιητή που ένιωθε να σηκώνει δυο αβάστακτα φορτία. Την επαναστατική απελπισία και την απελπισία της επανάστασης.. Το νεανικό του έργο «Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι. Μια τραγωδία» ήταν φαίνεται η δραματουργική προαναγγελία τούτης της αυτο-πυρπόλησης που ως εντελέχεια αμετάκλητη κορυφώθηκε τελεσίδικα στη στιγμή του αυτο-πυροβολισμού.



''Μήπως εσείς
θα καταλάβετε γιατί
εγώ γαλήνιος,
κάτω από των σαρκασμών τις καταιγίδες,
στο δείπνο των επερχόμενων χρόνων
κομίζω τη ψυχή μου πάνω σ΄ ένα δίσκο;

Ανώφελο δάκρυ κυλώντας
απ΄ των πλατειών το κακοξυρισμένο μάγουλο,
είμαι ίσως
ο τελευταίος ποιητής.''

(μτφ. Γιάννης Ρίτσος)

http://pontosandaristera.files.wordpress.com/2007/04/0001.jpg

( http://www.epohi.gr/zoe_vladimir_issues_162003.htm (http://www.epohi.gr/zoe_vladimir_issues_162003.htm))

Thanasis Ath
16-09-09, 21:40
Πολύ ωραίος ο Μαγιακόβσκη, φυσικά, αλλά εμένα δε μου κάνει
διότι ασχολείται υπερβολικά με την ''επανάσταση'' παρά με τον έρωτα.

nastia
09-12-09, 13:11
Ξελασπώστε το Μέλλον

Το μέλλον δε θαρθεί
από μονάχο του, έτσι νέτο – σκέτο,
αν δεν πάρουμε μέτρα
κ’ εμείς.
Από τα βράγχια, κομσομόλε, άρπαξέ το !
Απ’ την ουρά του, πιονιέροι, εσείς.
Η κομμούνα
δεν είναι μια βασιλοπούλα του παραμυθιού, που λές,
για να την ονειρεύεσαι
τις νυχτιές.
Μέτρησε,
καλοσκέψου,
σημάδεψε -
και τράβα, βήματα τα βήματα,
έστω και πάνω σε μικροζητήματα.
Δεν είναι μόνον
ο κομουνισμός
στη γη,
στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα.
Είναι και μές στο σπίτι,
στο τραπεζάκι μπρός,
στις σχέσεις,
στη φαμίλια,
στην καθημερινή ρουτίνα.
Εκείνος κεί,
που ολημερίς
τριζοβολάει βλαστήμιες
σαν κάρο κακογρασωμένο,
εκείνος πού,
σαν ολολύζει η μπαλαλάϊκα,
χλωμιάζει ευθύς,
αυτός
το μπόι του μέλλοντος
δεν τόχει φτασμένο.
Πόλεμος
δεν είναι μόνο, όπως θαρρείς εσύ,
να λές ναι, ναι
στα μέτωπα
με βολές πολυβόλου.
Της φαμίλιας,
του σπιτικού,
η επίθεση,
για μας μικρότερη απειλή
δεν είναι διόλου.
Εκείνος που υποτάχτηκε
στην πίεση της φαμίλιας,
κοιμάται
μές στην μακαριότητα
ρόδων φτιαγμένων με χαρτί, -
αυτός δεν έφτασε το μπόι
της προσήλιας,
της δύνατης ζωής εκείνης
που θαρτεί.
Σαν τη φλοκάτα
και το χρόνο επίσης,
ο σκόρος της καθημερινότητας
τον κατατρώει στιγμή – στιγμή.
Το μεινεσμένο ρούχο
των ημερών μας για ν’ αερίσεις,
έ, κομσομόλε, τίναξε το εσύ.

Απόδοση: Γιάννης Ρίτσος

nastia
09-12-09, 13:33
“Γεια σου Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη''
I (Γιάννης Ρίτσος)

Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη, αλήθεια, είναι μεγάλες οι δρασκελιές
του χρόνου
μα οι δρασκελιές του τραγουδιού σου πιο μεγάλες
-πάντα δυο – τρία μίλια αφήνουν πίσω τους το χρόνο.

Βλαδίμηρε, δεν έπρεπε να φύγεις. Σε χρειαζόμασταν
ακόμα και με κείνη την παράξενη κίτρινη πουκαμίσα σου
κομμένην απ’ το τσίτι της πρώτης σοβιετικής λιακάδας.
Σε χρειαζόμασταν.

Χρειαζόμασταν τα μυδράλλια των στίχων σου πούριχναν ίσα
στον εχθρό.
ίσα και στον εχθρό πούχε κρυφτεί και μέσα σου και μέσα μας.

Είσαι δύσκολος τώρα μουσαφίρης. Δεν ξέρουμε πώς να σε βολέψουμε,
μ’ αυτό το σκαμμένο βουνό της καρδιάς σου γιομάτο δυναμίτη.
Πιάνεις πολύ τόπο. Γεμίζεις το σπίτι.

Όταν σταυρώνεις τα πόδια τονα πάνω στ’ άλλο
δυό μεγάλοι ποταμοί διασταυρώνονται, κι όπως σαλεύεις νευρικά
το πόδι
φυσάει ένας άνεμος χαστουκίζοντας τα παραθυρόφυλλα της σιωπής
και πάννου στη σόλα του παπουτσιού σου βλέπουμε
τα’ αποτυπώματα απ’ τα πατημένα αποτσίγαρα των ερώτων
-ολόκληρο το χάρτη της παιδικής σου τρυφερότητας. Που να σε
βάλουμε να κάτσεις ;

Μέσα στο Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ με τα ξεβαμμένα παγκάκια
όπου οι ονειροπόλοι φοιτητές Τροφίμοφ κάθονται κουρασμένοι
κοιτάζοντας τον ήλιο να βουλιάζει αργά σαν τον πνιγμένο στα
μενεξεδιά νερά του σύθαμπου,
δεν έχει θέση για σένα, Βλαδίμηρε.


Ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκη κρύβεται
πίσω απ’ την πολυθρόνα της Ναστάσια Φιλίπποβνα
καθώς ακούει στον άνεμο του Λένινγκραντ
τους κανονιοβολισμούς του επαναστατικού σου γέλιου.
Έξω στον αέρα. Στον αέρα, Βλαδίμηρε,
μες στις συγκρούσεις των οργισμένων άστρων,
έξω στον αέρα


σ’ έχουμε δει τις νύχτες Βλαδίμηρε,
με τα μαλλιά σου τιναγμένα σαν τις τεθλασμένες των κεραυνών
πάνω σ’ ένα πελώριο τρακτέρ
να οργώνεις την απέραντη πεδιάδα της ποίησης.
Γεια σου, Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη. Γεια σου.
Εδώ θερίζουν τώρα οι ποιητές τα στάχυα τους για το ψωμί του
κόσμου. Τι άλλο χρειάζεται ;


Εμείς Βλαδίμηρε, απομείναμε γυμνοί, δίχως τιμές, αξιώματα,
παράστημα-
τα μόνα μας γαλόνια οι τέσσερεις λουρίδες φως στα μπράτσα μας
- τέσσερεις δαχτυλιές -
καθώς μας σφίγγει ο ήλιος κάθε πρωί στα χέρια του φιλώντας
μας στο στόμα.
Τι άλλο χρειάζεται λοιπόν ; ¶, ναι, χρειάζεται
πιότερη ακόμα αγάπη, πιότερη δουλειά. Γιατί ένας σύντροφος όσο
ψηλά κι αν φτάσει
αν δεν τραβήξει ακόμα πιο ψηλά έχει πέσει κιόλας.
Έτσι Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη. Σύμφωνοι.

nastia
06-02-10, 13:16
Σύννεφο Με Παντελόνια

Τη σκέψη σας που 'νείρεται
πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας
σάμπως ξιγκόθρεφτος λακές
σ' ένα ντιβάνι λιγδιασμένο,
εγώ θα τη τσιγκλάω
επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου.
Φαρμακερός κι αγροίκος πάντα
ως να χορτάσω χλευασμό.

Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στη ψυχή μου
κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.
Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας το κόσμο,
ωραίος τραβάω, τραβάω
εικοσιδυό χρονώ λεβέντης.

Εσείς οι αβροί!...
Επάνω στα βιολιά ξαπλώνετε τον έρωτα.
Επάνω στα ταμπούρλα ο άξεστος τον έρωτα ξαπλώνει.

Όμως εσείς,
θα το μπορούσατε ποτέ καθώς εγώ,
τον εαυτό σας να γυρίσετε τα μέσα του όξω,
έτσι που να γενείτε ολάκεροι ένα στόμα;
Ελάτε να σας δασκαλέψω,
εσάς τη μπατιστένια απ' το σαλόνι,
εσάς την άψογο υπάλληλο της κοινωνίας των αγγέλων
κι εσάς που ξεφυλλίζετε ήρεμα-ήρεμα τα χείλη σας
σα μια μαγείρισσα που ξεφυλλίζει τις σελίδες του οδηγού μαγειρικής.

Θέλετε
θα 'μαι ακέραιος, όλο κρέας λυσσασμένος
-κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός-
θέλετε-
θα 'μαι η άχραντη ευγένεια
-όχι άντρας πια, μα σύννεφο με παντελόνια...

nastia
26-08-10, 13:01
ΠΟΙΗΜΑ


-« Σύντροφε διαβάτη!
Αυτή εδώ είνΆ η οδός Ζουκόβσκι;»
Με κοιτάζει,
σαν ένα παιδί που βλέπει έναν βρικόλακα,
τα μάτια ορθάνοιχτα,
ζητά να με αποφύγει:
-«Όχι σύντροφε, αυτή είναι η οδός Μαγιακόφσκι
χιλιάδες χρόνια τώρα.
Δεν είνΆ εδώ, στο κατώφλι της αγαπημένης,
που αυτοχειριάστηκε;»
Τι έκανε λέει;
Πώς;... Εγώ!... Αυτοκτόνησα;...

μετάφραση: Νίκος Εγγονόπουλος

Petroula
26-08-10, 16:07
Υπάρχει και κάτι μοναδικό δια χειρός Μαγιακόφσκι (directed by I. Ivanov-Vano and L.Mister Twister) απο ένα ρόλο του που δεν έχει αφήσει πολλά ίχνη πια λόγω των διωγμών αλλά και της ίδιας της "εφήμερης" όπως λένε φύσης του. Δείτε το εδώ με την υπέροχη φωνή του Paul Robeson σε ένα απο τα γνωστότερα γκόσπελ όλων των εποχών που κυριολεκτικά συγκλονίζει. Δεν είναι η αυθεντική μουσική επένδυση, το φιλμ ήταν χαμένο και ξαναβρέθηκε τυχαία σχεδόν, χωρίς ήχο, η μουσική επένδυση αυτή προστέθηκε αργότερα και είναι η ζωντανή ηχογράφηση απο θέατρο της Μόσχας όπου τραγούδησε ο ηθοποιός αυτός πριν εξοριστεί απο τις ΗΠΑ.

Black and White, 1933, LENIN FILMS

http://www.youtube.com/watch?v=CzAwmcA-R8cγια τους κινηματογραφόφιλους επίσης συστήνω ανεπιφύλακτα αυτό. (http://www.dvdtalk.com/dvdsavant/s2237sov.html)

nastia
27-08-10, 00:31
Υπάρχει και κάτι μοναδικό δια χειρός Μαγιακόφσκι (directed by I. Ivanov-Vano and L.Mister Twister) απο ένα ρόλο του που δεν έχει αφήσει πολλά ίχνη πια λόγω των διωγμών αλλά και της ίδιας της "εφήμερης" όπως λένε φύσης του. Δείτε το εδώ με την υπέροχη φωνή του Paul Robeson σε ένα απο τα γνωστότερα γκόσπελ όλων των εποχών που κυριολεκτικά συγκλονίζει. Δεν είναι η αυθεντική μουσική επένδυση, το φιλμ ήταν χαμένο και ξαναβρέθηκε τυχαία σχεδόν, χωρίς ήχο, η μουσική επένδυση αυτή προστέθηκε αργότερα και είναι η ζωντανή ηχογράφηση απο θέατρο της Μόσχας όπου τραγούδησε ο ηθοποιός αυτός πριν εξοριστεί απο τις ΗΠΑ.

Black and White, 1933, LENIN FILMS

http://www.youtube.com/watch?v=CzAwmcA-R8cγια τους κινηματογραφόφιλους επίσης συστήνω ανεπιφύλακτα αυτό. (http://www.dvdtalk.com/dvdsavant/s2237sov.html)

συγκλονιστικό , ευχαριστω petroula :-)... αυτά που εξέφραζε ο μαγιακόφσκη
,και οι εικόνες που βλέπω εδω να ήταν και αυτα εφήμερα...